Τώρα που σε βρήκα ή αλλιώς οι φαφλατάδες του ραδιοφώνου

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

       Δεν τους είχα ακούσει μέχρι τώρα. Ούτε τους είχα συναντήσει. Ξέρω ότι πολλές φορές η  μοναξιά μπροστά στο μικρόφωνο εξαναγκάζει μερικούς  ανθρώπους ,του ραδιοφώνου ,να διαλέξουν ΄΄το ζευγάρι΄΄ τους. Έτσι δένουν δύο φωνές και δύο ψυχές και η πρόταση ψυχαγωγίας είναι τις περισσότερες φορές πετυχημένες. Ο ένας αναπληρώνει τις ελλείψεις του αλλουνού. Δένουν επειδή μοιάζουν και σαφώς υπάρχει μία συνεργασία και μία ταύτιση απόψεων πάνω σε κάποια θέματα. Το φύλο δεν έχει καμία σημασία φτάνει να ταιριάζουν τα χνώτα τους. Σχετικά με την θεματολογία τους δεν μας πέφτει λόγος επειδή η επικαιρότητα πάντα τρέχει και ο κάθε ένας επιλέγει αυτό που θεωρεί σημαντικό. Το σίγουρο είναι ότι  δύο άτομα βρίσκονται και συνεργάζονται καθημερινά  μπροστά στο μικρόφωνο  με απώτερο σκοπό να μας ενημερώσουνε και να μας ψυχαγωγήσουν.Φυσικά  θα υπάρξουν καλές και κακές στιγμές αλλά όλα στην ζωή μας  δεν ακολουθούν τους ίδιους ρυθμούς.

     Σήμερα αναζητώντας , στα ερτζιανά, κάτι καινούργιο έπεσα πάνω στην  εκπομπή τους Κατ αρχήν ξαφνιάστηκα από την συνεχή ροή Πληροφοριών, λέξεων, καταστάσεων. Μία αφόρητη φλυαρία ,χωρίς διαλείμματα, χωρίς αρχή και τέλος. Δεν πίστεψα  στα αυτιά μου. Αυτοί είναι οι φοβεροί που τους πληρώναμε τόσο ακριβά όταν ήταν στην ΝΕΤ;  Οι δύο δημοσιογράφοι  μιλούσαν ασταμάτητα για είκοσι λεπτά και σταμάτησαν μόνο για διαφημίσεις .Δώσανε και λίγα λεπτά  και ευκαιρίες απόψεων σε έναν καλεσμένο τους.

    Οι γλώσσες τους έτρεχαν σαν ροδάνι και ο ένας δεν προλάβαινε να τελειώσει την φράση για να ξεκινήσει ο άλλος. Δεν ξέρω αν είχαν  γραμμένα κείμενα ή το αποτέλεσμα οφείλονταν στην η ευφυΐα της στιγμής .Ο ένας έπαιρνε την σκυτάλη από τον άλλον σε ρυθμό που θα ζήλευαν πολλές κυράτσες της γειτονιάς μου. Τύφλα να έχουνε οι βουβουζέλες της Ν.Αφρικής. Καχύποπτη έκατσα να παρακολουθήσω τι λέγανε. Ραμμένα στο γρήγορο κομμάτια ευχολογίων, κοινότυπων φράσεων και τίτλων από την ανασκόπηση τύπου. Τίποτα πρωτότυπο ή   ξεχωριστό. Αυτά τα λόγια οικειότητας ,οι κραυγές και τα χαριτωμένα ουρλιαχτά αποτελούσαν μία πετυχημένη εκπομπή; Πόσο χιούμορ να διαθέσει ο ακροατής; Πόσο να ανεχτεί αυτή την φλυαρία;

          Οι δύο φαφλατάδες έχουν ακούσει ποτέ τους εαυτούς τους; Αναρωτήθηκαν ποτέ πώς ακούγονται ;Βυθισμένοι στην έπαρση και την αλαζονεία  από την οποία πάσχουν  πολλοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί κάνουν το νούμερό τους.Έχουν επίγνωση τι τους γίνεται ;μπορούν να καταλάβουν ότι περισσότερα κουράζουν παρά διασκεδάζουν το κοινό τους; Οι υπεύθυνοι του σταθμού τι λένε για αυτή τη κατάχρηση εξουσίας και φλυαρίας; Το κερασάκι στην τούρτα ήταν μία φράση : ΄΄Τώρα που σε βρήκα΄΄. Δηλαδή δεν συναντιούνται οι δύο τους κάθε ημέρα μπροστά στα μικρόφωνα; Ήταν μία μοναδική τους ευκαιρία και εγώ έζησα αυτή την ανεπανάληπτη στιγμή; Ήμουνα τόσο τυχερή; Εγώ που είμαι τόσο αχάριστη  και δεν καταλαβαίνω την μεγάλη στιγμή. Έχω την βούληση και  θα τους πληρώσω με το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα μου .Θα αλλάξω κανάλι και θα τους αποφύγω συστηματικά στο μέλλον!  

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: