Καλό μουράγιο!

Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

     Κατέβηκα την περασμένη Κυριακή ,  με το ταξί , στο Μπάτη. Αντιλήφθηκα εξ αρχής ότι η βόλτα θα είναι προβληματική .Ήξερα ότι θα κουραστώ αλλά δεν φαντάστηκα ότι θα καταπονήσω το σώμα μου τόσο πολύ.Όλα καλά και ωραία μέχρι που κατεβήκαμε στην αμμουδιά. Δίπλα μας οι παραθεριστές παίζανε ρακέτες ή μπάλα. Ηλιοκαμένα γυμνασμένα σώματα λιάζονταν πάνω σε σεντόνια και ξαπλώστρες. Εφηβικά σώματα δίπλα στους κοιλαράδες .Γιαγιάδες με τα εγγονάκια τους έκαναν φασαρία δίπλα στου ερωτευμένους που κλέβανε φιλιά κάτω  από μία ομπρέλα. Ανάμεσα τους περνούσαν, ανά τακτά χρονικά διαστήματα ,οι λαθραίοι πωλητές που σου πρόσφεραν τα πάντα. Ξεκινώντας από εσώρουχα και τελειώνοντας με καδένες αμφίβολής προελεύσεως. Μαγιό και μπρατσάκια δίπλα στο παγωμένο νερό και κουλούρια Θεσσαλονίκης. Η δημοτική πλαζ ήταν  ανοικτή σε όλους τους παραθεριστές Ξένιος Ζευς σε καλοκαιρινή εκδοχή. Τα μπάνια του λαού είναι για όλους τους λαούς. Έτσι και αλλιώς οι ευρωπαίοι τουρίστες δεν θα τιμούσαν το Παλιό Φάληρο αλλά τις οργανωμένες πλαζ.Ελάχιστοι έλληνες και πάρα πολλοί ξένοι. Δεν δυσκολευόσουνα να τους αναγνωρίσεις .Τα μελαψά χρώματα και τα πολύ ασπρουλιάρικα σε κατατόπιζαν σε ότι αφορά στην προέλευση των παραθεριστών. Η Ασία και οι χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ είχαν την τιμητική τους. Μία ουρά 10 ατόμων περίμενε να κάνει ντους στο μοναδικό ντους της παραλίας. Οι περισσότεροι  αλλάζανε κάτω από τα σεντόνια επειδή δεν υπήρχε ούτε μία καμπίνα  για να αλλάξεις τα ρούχα σου. Αναρωτιέμαι πόσο περήφανα νιώθει ο δήμαρχός όταν βλέπει ότι το Σαββατοκύριακο ο κόσμος που συνωστίζεται στην ακρογιαλιά δεν έχει που να αλλάξει. Το θέμα των σκουπιδιών δεν το συζητάω. Δύο ξέχειλους κάδους και τα παρά πολλά πλαστικά μπουκάλια  δίπλα, για 500 μέτρα πλαζ ,ήταν η καλύτερα απόδειξη των τόσων άρθρων που έχω γράψει για την καθαριότητα της ακρογιαλιάς  .

     Καλό κουράγιο! Αυτή την ευχή την άκουσα από έναν περαστικό ενώ πάλευα με τις πατερίτσες μου. Συνέχεια

Advertisements

Τώρα που σε βρήκα ή αλλιώς οι φαφλατάδες του ραδιοφώνου

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

       Δεν τους είχα ακούσει μέχρι τώρα. Ούτε τους είχα συναντήσει. Ξέρω ότι πολλές φορές η  μοναξιά μπροστά στο μικρόφωνο εξαναγκάζει μερικούς  ανθρώπους ,του ραδιοφώνου ,να διαλέξουν ΄΄το ζευγάρι΄΄ τους. Έτσι δένουν δύο φωνές και δύο ψυχές και η πρόταση ψυχαγωγίας είναι τις περισσότερες φορές πετυχημένες. Ο ένας αναπληρώνει τις ελλείψεις του αλλουνού. Δένουν επειδή μοιάζουν και σαφώς υπάρχει μία συνεργασία και μία ταύτιση απόψεων πάνω σε κάποια θέματα. Το φύλο δεν έχει καμία σημασία φτάνει να ταιριάζουν τα χνώτα τους. Σχετικά με την θεματολογία τους δεν μας πέφτει λόγος επειδή η επικαιρότητα πάντα τρέχει και ο κάθε ένας επιλέγει αυτό που θεωρεί σημαντικό. Το σίγουρο είναι ότι  δύο άτομα βρίσκονται και συνεργάζονται καθημερινά  μπροστά στο μικρόφωνο  με απώτερο σκοπό να μας ενημερώσουνε και να μας ψυχαγωγήσουν.Φυσικά  θα υπάρξουν καλές και κακές στιγμές αλλά όλα στην ζωή μας  δεν ακολουθούν τους ίδιους ρυθμούς. Συνέχεια