Ο φασόν χειρουργός

Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Τον συναντάω σε χειρουργικές κλινικές αλλά και σε επεμβατικές ακτινολογικές κλινικές. Είναι αυτός που λειτουργεί στην σκιά του μεγάλου χειρουργού .Όπως γίνεται το φασόν, με τις απομιμήσεις των επώνυμων ρούχων ,έτσι και αυτός εργάζεται φασόν ,με μικρότερη αμοιβή ,με υψηλές προδιαγραφές και χωρίς να στερηθεί επιστημονικών και χειρονακτικών γνώσεων. Όπως όταν αγοράζεις παπούτσια Clarks ή Timberland και ανακαλύπτεις μέσα στο παπούτσι την επιγραφή made in Vietnam.Εκεί στηρίζουν την ποιότητα τους οι μεγάλες και επώνυμες φίρμες έτσι ο μεγάλος χειρουργός εκμεταλλεύεται τον μικρό και ικανό για να διατηρήσει την φήμη του. Είναι μία κατάσταση που κρατάει χρόνια. Γίνεται εμφανή όταν ο μικρός απουσιάζει και ο μεγάλος αναγκάζεται να βρει μία πρόφαση για να αναβάλει του χειρουργείο. Με άλλα λόγια ο μικρός κάνει τα χειρουργεία του μεγάλου χειρουργού χωρίς να το ξέρει ο ασθενής και δίχως να το μάθουνε οι συγγενείς του. Ξέρεται αυτοί που ,θαμπωμένοι από το όνομα και την θέση του επώνυμου γιατρού ,πληρώνουνε τα μαλλιοκέφαλα τους. Πώς έγινε και δημιουργήθηκε μια τέτοια κατηγορία συναδέλφων; Που πατάει μια τέτοια συνειδητή συναλλαγή; Για τι λένε τόσο εύκολα ψέματα οι συντελεστές του ΄΄δράματος΄΄;
Αφενός ο συνάδελφος φασονίστας το κάνει για τι έχει τους λόγους του. Στην σκιά του άλλου μπορεί να χειρουργήσει άνετα και άφοβα. Μπορεί να κάνει αυτά που του αρέσουν , να ξεδιπλώσει αξιοζήλευτες χειρουργικές ικανότητες χωρίς να προκαλέσει το μίσος και την κακία του μεγάλου. Καταθέτει τις ικανότητές του αφαιρώντας την περηφάνια για να περάσει η μπόρα. Επίσης θέλει να γίνει αρεστός στον μεγάλο. Να κάνει την ζωή του εύκολη χωρίς φωνές και τρικλοποδιές. Στις δημόσιες εμφανίσεις κρατάει πάντα μία στάση ουδέτερη. Δεν κοκορεύεται ότι ξέρει να κάνει καλύτερα από τον μεγάλο τις συγκεκριμένες επεμβάσεις, όπως ισχυρίζεται και καμαρώνει ο μεγάλος. Μειδιάζει απλώς όποτε ακούει τον διευθυντή του να υπερθεματίζει πάνω στις ανύπαρκτες ικανότητες. Οι νοσηλευτές του χειρουργείου και οι αναισθησιολόγοι ξέρουνε ποιος χειρουργεί και κανένας δεν μπορεί να τους εμποδίσει να το σχολιάσουν.
Αφετέρου ο μεγάλος ανίκανος διευθυντής λειτουργεί εγωιστικά. Ο ναρκισσισμός του τον εμποδίζει να αντικρίσει την πικρή αλήθεια. Του αρέσουν τα ωραία αποτελέσματα του μικρού και τον καπελώνει. Η μεγαλομανία του τον κάνει να ντρέπεται να αναγνωρίσει ότι δεν τα καταφέρνει σε κάποιες επεμβάσεις. Του αρέσει ο τίτλος ΄΄χειρουργάρα΄΄ αλλά στερείται ικανοτήτων. Τρελαίνεται και μόνο με την ιδέα ότι δεν θα χειρουργήσει ότι περνά από την πόρτα του. Πως να μην καταπιέσει τον μικρό τον φασονά για να του ΄΄κάτσει΄΄ κάθε φορά που έρχονται τέτοια περιστατικά.
Μετά από μερικά χρόνια ο μεγάλος θα βγει στην σύνταξη και ο μικρός έφτασε πλέον μεγάλος. Τι θα γίνει όταν θα αρχίσει να υστερεί ,από άποψη χειρουργικής ;Θα ψαρέψει τον μελλοντικό μικρό; Θα τον εκμεταλλευτεί έτσι τον εκμεταλλεύτηκαν ή θα δείξει αξιοπρέπεια και θα αναγνωρίσει δημόσια ότι δεν μπορεί;

Advertisements