Εκεί που κρίνονται οι πολιτικές αλλά και ζωές: Τι κρύβεται πίσω από την κατάρρευση των συστημάτων υγείας

υγείαΜετά την κατάρευση του δημόσιου και ιδιωτικού συστήματος υγείας στις ΗΠΑ, στοιχείο που οδήγησε την κυβέρνηση Ομπάμα να «ανακαλύψει» πάλι τον ρόλο του κοινωνικού κράτους, βρίσκεται πάλι στην επικαιρότητα η συζήτηση για τις αντοχές, τα όρια αλλά και την αποτελεσματικότητα των Συσττημάτων Υγείας και στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα, μετά την αποτυχία εφαρμογής των πολιτικών της συνθήκης της Λισαβόνας και σε αυτό τον τομέα (που ψηφίστηκε από Δεξιά, Σοσιαλδημοκρατικά και Πράσινα κόματα)

Εν όψη της επερχόμενης κατάρρευσης των συστημάτων υγείας και στην Ευρώπη (στην Ελλάδα ήδη βιώνουμε την κατάρρευση του τομέα ψυχικής υγείας και έπονται και άλλα), «Στο Παλιό Φάληρο, Αριστερά»  ξεκινάμε την δημόσια συζήτηση για το ΕΣΥ, τον ρόλο του και την διερεύνηση των πολιτικών των κομάτων, βάση των οποίων θα καθοριστεί η τύχη του

Η αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών υγείας και η ισχυροποίηση του ιδιωτικού κεφαλαίου άρχισαν να προωθούνται συστηματικά, σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα ακόμη και στα προηγμένα κοινωνικοασφαλιστικά συστήματα των χωρών της Δυτικής Ευρώπης.

Στη χώρα μας, στην οποία ουδέποτε είχε οικοδομηθεί ένα πλήρες, ποιοτικό και αποτελεσματικό Εθνικό Σύστημα Υγείας και Πρόνοιας, το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Το ΠΑΣΟΚ, αρχικά, βύθισε στο χάος και εντέλει διέλυσε τους φορείς πρόνοιας (ν. 2646/98), επέτρεψε τη δραστηριοποίηση του ιδιωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου στον τομέα της παροχής υπηρεσιών υγείας και έθεσε το νομικό πλαίσιο στο οποίο στηρίχτηκαν οι κυβερνητικές παρεμβάσεις της ΝΔ (ν. 2889/01, ν. 3106/03). Σήμερα, ως αντιπολίτευση, συμφωνεί με τις Συμπράξεις Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), σιωπά όσον αφορά τα ζητήματα της διαφθοράς και της παραοικονομίας και αποδέχεται τον παρασιτισμό, την κερδοσκοπία και την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα με δημόσιους πόρους, προβάλλοντας ως λύση τον εθελοντισμό στην παροχή υπηρεσιών υγείας-πρόνοιας.

Ανάλογες πολιτικές προωθούνται σήμερα μεθοδικά και από την κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία συνεχίζει τη χρόνια υποχρηματοδότηση και εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών υγείας, διευρύνει τις ανισότητες, αυξάνοντας το ύψος της συνολικής ιδιωτικής δαπάνης για την υγεία, και ενισχύει σημαντικά το ρόλο του μεγάλου κεφαλαίου.

Για το ΚΚΕ, η λύση για όλα ανάγεται στο απότερο σοσιαλιστικό μέλλον, ενώ στην πράξη δεν έλειψαν και ατοπήματα όπως πχ η θέση της διατήρησης των Ψυχιατρείων-ασύλων, που ντροπιάζουν τον πολιτισμό.

Οι Οικολόγοι- Πράσινοι δεν έχουν διατυπώσει καμία θέση για το πως νοούν την ανάπτυξη του ΕΣΥ. Από τις θέσεις που έχει λάβει η ευρωπαϊκή οικογένεια των Πρασίνων, μπορούμε να υποθέσουμε την μελλοντική σύμπλευσή τους με τις σοσιαλδημοκρατικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Αποκαλυπτική έκθεση του ΟΟΣΑ

Από ιατρική και οικονομική σκοπιά, η σημερινή κατάσταση του ελληνικού ΕΣΥ χαρακτηρίζεται ως ιδιαιτέρως σοβαρή από τους εμπειρογνώμονες του ΟΟΣΑ. Η κατάσταση πιθανότατα θα συνεχιστεί, όπως εκτιμούν, αφού δεν διέκριναν κανένα ίχνος εσωτερικών πολιτικών ή κοινωνικών δυνάμεων που μπορούν να οδηγήσουν στην αλλαγή.

Η έκθεση, την οποία ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση από τον ΟΟΣΑ και θα την παραλάβει έως τα μέσα Ιουνίου, προχωρά σε μια γενικότερη αξιολόγηση του δημόσιου τομέα της χώρας μας. Οι εμπειρογνώμονες επισκέφθηκαν πριν από μερικούς μήνες την Ελλάδα και πραγματοποίησαν συναντήσεις με 230 υψηλόβαθμα στελέχη της δημόσιας διοίκησης, αλλά και με επιλεγμένους επιστήμονες.

Σύμφωνα με την έκθεση και ειδικότερα στο τομέα της υγείας, «το ελληνικό σύστημα υγείας βρίσκεται σε κρίση». Η Ελλάδα παίρνει αρνητικό βαθμό και στους τρεις διεθνείς δείκτες για την αξιολόγηση συστημάτων υγείας: το προσδόκιμο επιβίωσης κατά τη γέννηση, το ποσοστό των δαπανών υγείας επί του ΑΕΠ και το ποσοστό των δαπανών υγείας που καλύπτονται από το κράτος.

Ενώ πριν από 50 χρόνια, η Ελλάδα κατείχε τη 2η θέση αναφορικά με το προσδόκιμο επιβίωσης κατά τη γέννηση με 69,9 χρόνια, σήμερα καταλαμβάνει την 15 θέση με 79,3 χρόνια. Παράλληλα, το κόστος συνεχίζει να διογκώνεται ανεξέλεγκτα, χωρίς ωστόσο εμφανή οφέλη για τη χώρα σε όρους βελτίωσης της υγείας του πληθυσμού.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών, η αύξηση των ελληνικών δαπανών υγείας ήταν μεγαλύτερη από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ, ενώ παράλληλα, η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης κατά τη γέννηση είναι η μικρότερη. Η Ελλάδα έχει το χαμηλότερο επίπεδο κοινωνικής αλληλεγγύης στην Ευρώπη, καθώς το κράτος καλύπτει μόλις το 50% των συνολικών δαπανών υγείας, αναφέρει η έκθεση.

Χωρίς λόγο γραφειοκρατικό, πολύπλοκο, σπάταλο, υπερσυγκεντρωτικό, άδικο, αναποτελεσματικό, διεφθαρμένο… είναι ορισμένοι χαρακτηρισμοί για το ΕΣΥ που χρησιμοποιούνται στην έκθεση. Η παραοικονομία ανέρχεται στο 29% επί των συνολικών δαπανών υγείας και το 49% των Ελλήνων ασθενών που έχουν νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο δηλώνει ότι πλήρωσε απευθείας το γιατρό του.

Ένα επιπλέον ζήτημα που τίθεται είναι το σύστημα υγείας στις τουριστικές περιοχές της χώρας, όπου γίνεται αναφορά για ένα οργανωμένο δίκτυο, στο οποίο μετέχουν ξενοδοχεία, ταξί, γιατροί και ιδιωτικές κλινικές. Μια απλή επίσκεψη στο γιατρό κοστίζει 200 ευρώ, ενώ μια ημέρα σε μια κλινική για «απλή» ασθένεια ανέρχεται στα 3.000 ευρώ.

Τέλος, οι δαπάνες για φάρμακα είναι εξαιρετικά υψηλές και συνίσταται έλεγχος της συνταγογράφησης και προώθηση των γενόσημων(αντίγραφων) φαρμάκων. «Οι συνταγές γενόσημων αντιπροσωπεύουν μόλις το 10% της φαρμακευτικής αγοράς, σε σύγκριση με το 60% στη Γερμανία. Παλιά αλλά αποτελεσματικά σκευάσματα δεν συνταγογραφούνται», αναφέρει η έκθεση.

Τι λέει η Αριστερά

Οι ολέθριες συνέπειες της ασκούμενης πολιτικής, αλλά και όσων την στηρίζουν, για τη δημόσια υγεία απασχολούν έντονα την Αριστερά και αποτυπώνονται και στους δείκτες υγείας. Η χώρα μας:

  • Βρίσκεται στην 23η θέση της ΕΕ των 27 σε επίπεδο υπηρεσιών υγείας, έχοντας υποχωρήσει 9 θέσεις την τελευταία τριετία.
  • Είναι η μία από τις δύο χώρες του ΟΟΣΑ στις οποίες σημειώνεται μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης.
  • Κατέχει την πρώτη θέση σε ενήλικες καθημερινούς καπνιστές, με ποσοστό 38,6%, (μ.ο. ΟΟΣΑ: 24,3%), και μία από τις 4 πρώτες θέσεις σε ποσοστό παχύσαρκου ενήλικου πληθυσμού, με 21,9% (μ.ο. ΟΟΣΑ: 14,6%).
  • Κατέχει την δεύτερη θέση (μετά τις ΗΠΑ) στην «λίστα της ντροπής» ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ με 126/1000 θανάτους ασθενών που θα μπορούσαν να αποφευχθούν

Συγχρόνως, οι φανερές πλέον οικονομικές δοσοληψίες με τις εταιρείες φαρμάκου, ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού και αναλώσιμων υλικών, τα φαινόμενα διαφθοράς και παραοικονομίας, οι μίζες και το φακελάκι αποτελούν μάστιγα που καταργεί τον δημόσιο χαρακτήρα του συστήματος. Σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα η αναποτελεσματική κεντρική και περιφερειακή διοίκηση, που εμφανίζει έντονα πελατειακά χαρακτηριστικά, ενθαρρύνοντας την αναξιοκρατία και την παραοικονομία.

Το αποτέλεσμα στα δημόσια οικονομικά είναι πλέον συντριπτικό. Από τα 23 δις ευρώ που δαπανούνται στην Ελλάδα για υπηρεσίες υγείας (δημόσιες ή ιδιωτικές), το 2008 οι δαπάνες για φάρμακα και υλικά έφτασαν τα 5,6δις € και το 2009 εκτινάσονται στα 9,1δις€! Οι επιπτώσεις στους στον ασφαλιστικό τομέα και τα ταμεία, ολέθριες…

Το ολοκληρωμένο εθνικό σύστημα υγείας που οραματιζόμαστε στην Αριστερά θα χρηματοδοτείται ενιαία από τον κρατικό προϋπολογισμό και από τους κλάδους υγείας των ασφαλιστικών ταμείων και θα αποσκοπεί στην πλήρη κάλυψη των αναγκών όλων των πολιτών. Βάση του θα είναι ένα ολοκληρωμένο δημόσιο δίκτυο υπηρεσιών ενημέρωσης, πρόληψης, πρωτοβάθμιας περίθαλψης και προαγωγής της υγείας, ενιαία συνδεδεμένο με μια αναβαθμισμένη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη. Στόχος του είναι η προάσπιση και προαγωγή της υγείας σε όλους τους τομείς της κοινωνικής οργάνωσης και της παραγωγικής δραστηριότητας.

Βασική προϋπόθεση είναι η αύξηση των δημοσίων δαπανών για την υγεία, η δημιουργία υγειονομικού χάρτη της χώρας, η θέσπιση ενός αυστηρού νομοθετικού πλαισίου για την ίδρυση και λειτουργία των ιδιωτικών φορέων παροχής υπηρεσιών υγείας, καθώς και η εφαρμογή μιας συνεπούς και ολοκληρωμένης πολιτικής για το φάρμακο.

Απαιτείται η ενίσχυση των δομών και υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους πρόνοιας και η οικοδόμηση ενός σύγχρονου και αξιόπιστου συστήματος κοινωνικής προστασίας που θα διασφαλίζει την ελεύθερη και ισότιμη πρόσβαση όλων, και ιδίως των λιγότερο προνομιούχων, σε δομές και υπηρεσίες στήριξης, περίθαλψης, στέγασης, φιλοξενίας, αποκατάστασης, εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης.

Στρατηγικός μας στόχος στην Αριστερά είναι η οικοδόμηση ενός ολοκληρωμένου δημόσιου συστήματος υγείας που θα καλύπτει καθολικά τις ανάγκες του συνόλου του πληθυσμού και της επικράτειας και θα περιλαμβάνει το σύνολο των δημόσιων δομών υγείας και πρόνοιας (ΕΣΥ, ΙΚΑ, δομές υγείας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των ασφαλιστικών ταμείων κλπ.).

Αυτό πρακτικά σημαίνει:

  • Μετάβαση από τη σημερινή κατάσταση σημαντικής έλλειψης υποδομών σε μια κατάσταση επάρκειας υποδομών μέσω της δημιουργίας νέων υποδομών, αναβάθμισης και πλήρους αξιοποίησης των ήδη υπαρχουσών.
  • Μετάβαση από τη σημερινή κατάσταση πολλαπλών και επισφαλών εργασιακών σχέσεων σε μια κατάσταση σταθερών, μόνιμων και καλά αμειβόμενων θέσεων.
  •  Μετάβαση από τη σημερινή κατάσταση πολυδιάσπασης των φορέων χρηματοδότησης του ασφαλιστικού συστήματος σε μια κατάσταση ενιαίου τρόπου χρηματοδότησης, σχεδιασμού και παροχής υπηρεσιών υγείας. Οι υποδομές και το προσωπικό των ασφαλιστικών φορέων, δημοτικών ιατρείων κλπ. εντάσσονται βαθμιαία στο ενιαίο σχέδιο παροχής υπηρεσιών υγείας προς όλους τους κατοίκους της χώρας.

Η πολιτική αυτή έχει ορισμένα προαπαιτούμενα που δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Συγκεκριμένα, απαιτείται:

(α)        ουσιαστική αύξηση των διατιθέμενων πόρων για την υγεία και την πρόνοια,

(β)        δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας, που η σημερινή του έλλειψη ορίζει το ΕΣΥ ούτε ως Εθνικό (αφού δεν αφορά τον ιδιωτικό τομέα) αλλά ούτε ως Σύστημα (αφού δεν υπάρχει πρωτοβάθμιος τομέας)

(γ)        διάλογος με τους εργαζόμενους, προκειμένου η μεταρρύθμιση να συμβάλει ουσιαστικά στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους,

(δ)        εξίσωση προς τα πάνω του επιπέδου των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας για το σύνολο των κατοίκων της χώρας.

Βασικοί πυλώνες του νέου συστήματος θα είναι η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, που πρέπει να χτιστεί από την αρχή, και η αναβαθμισμένη και αναδιοργανωμένη Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Περίθαλψη.

Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας

Για τη διασφάλιση της πλήρους σωματικής, διανοητικής και κοινωνικής ευεξίας των πολιτών είναι αναγκαία η οικοδόμηση ενός οργανωμένου και καθολικού δικτύου υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας – Πρόνοιας (ΠΦΥ), που θα καλύπτει όλο το φάσμα των αναγκών τους. Ένα σύστημα κοντά στον τόπο κατοικίας, που θα δίνει έμφαση στη σωστή και έγκαιρη ενημέρωση και διάγνωση και θα είναι προσανατολισμένο κυρίως στην πρόληψη των νοσημάτων και των ασθενειών, παράλληλα με την περίθαλψη και θεραπεία σε πρωτοβάθμιο επίπεδο. Στόχος μας είναι να περάσουμε από τον νοσοκομειοκεντρικό και ιατροκεντρικό χαρακτήρα των σημερινών υπηρεσιών υγείας στο σχεδιασμό και την εφαρμογή πολιτικών για την προάσπιση και προαγωγή της συνολικής υγείας των πολιτών σε όλους τους τομείς της κοινωνικής οργάνωσης και της παραγωγικής δραστηριότητας.

Η ανάπτυξη δομών και υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας  θεωρείται ότι θα συμβάλει ουσιαστικά στην αποσυμφόρηση των νοσοκομείων και στην προοδευτική μείωση του κόστους νοσηλείας, καθώς και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου προτείνουμε:

  1. Καθιέρωση του θεσμού του οικογενειακού γιατρού.
  2. Αναβάθμιση και επέκταση της ειδικότητας του γενικού γιατρού, έτσι ώστε να αποκτούν υψηλή εξειδίκευση σε όλο το εύρος της παθοφυσιολογίας και καλές γνώσεις ψυχολογίας, που είναι αναγκαίες για την εκπλήρωση του ρόλου τους.
  3. Καθιέρωση του θεσμού της ομάδας υγείας, με πυρήνα τον οικογενειακό γιατρό και με συμμετοχή και άλλων επαγγελματιών υγείας ή ειδικών γιατρών (νοσηλευτών, επισκεπτών υγείας, κοινωνικών λειτουργών).
  4. Αναβάθμιση των υφιστάμενων και δημιουργία νέων Κέντρων Υγείας Αγροτικού Τύπου, με ιδιαίτερη έμφαση στη νησιωτική Ελλάδα και τις δυσπρόσιτες περιοχές.
  5. Δημιουργία, επαρκής στελέχωση και πλήρης εξοπλισμός Κέντρων Υγείας Αστικού Τύπου, με στόχο την πλήρη κάλυψη των αναγκών των ¾ του πληθυσμού της χώρας, που συγκεντρώνεται στα αστικά κέντρα. Αναγνώριση του σημερινού ρόλου των χιλιάδων πρωτοβάθμιων ιδιωτών ιατρών, και ένταξή τους στο σύστημα υπηρεσιών, χωρίς υποχρεωτικά να αλλάζει ο ανεξάρτητος ρόλος τους 
  6. Αναβάθμιση του συμβουλευτικού ρόλου του φαρμακοποιού και ανάδειξη του επιστημονικού του ρόλου στο πλαίσιο του συστήματος ΠΦΥ.
  7. Βελτίωση του συστήματος διακομιδών, ώστε να υπάρχει λειτουργική και άμεση διασύνδεση με τα δημόσια νοσοκομεία.
  8. Ολοκληρωμένη ανάπτυξη και στελέχωση του ΕΚΑΒ, προκειμένου να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη και γρήγορη πρόσβαση στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη από οποιοδήποτε σημείο της χώρας.
  9. Δημιουργία τραυματολογικών κέντρων στους άξονες των εθνικών οδών.

10.  Δημιουργία σύγχρονων μονάδων αποκατάστασης για τα άτομα με αναπηρία, με την απαραίτητη στελέχωση και την ανάλογη χωροταξική κατανομή.

11.  Προστασία των ευπαθέστερων πληθυσμιακών ομάδων (πρόσφυγες, μετανάστες, ηλικιωμένοι, άστεγοι, άνεργοι κλπ.).

12.  Ανάπτυξη δομών και υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Ψυχικής Υγείας, με κεντρικό άξονα τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας, και στενή λειτουργική τους διασύνδεση με τα Κέντρα Υγείας.

13.  Ενίσχυση των υπαρχουσών εναλλακτικών μορφών φροντίδας ψυχικής υγείας και δημιουργία νέων, αναδιοργάνωση της κοινωνικής φροντίδας και στενή συνεργασία των υπηρεσιών υγείας, ψυχικής υγείας και κοινωνικής φροντίδας με τις τοπικές κοινωνίες, σε επίπεδο νομού ή υγειονομικής περιφέρειας.

14.  Ολοκλήρωση της τομεοποίησης των ψυχιατρικών και παιδοψυχιατρικών υπηρεσιών.

15.  Ενίσχυση των οργανώσεων των οικογενειών και των χρηστών ψυχιατρικών υπηρεσιών και συμμετοχή τους στο σχεδιασμό της πολιτικής για την ψυχική υγεία.

16.  Κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

17.  Άσκηση ουσιαστικού δημόσιου ελέγχου σε όλες τις ιδιωτικές μονάδες παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας και αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, με τελικό στόχο την υπαγωγή τους στον δημόσιο τομέα.

18.  Δημιουργία στα Γενικά Νοσοκομεία διακριτών τμημάτων οξέων περιστατικών και βραχείας νοσηλείας, λειτουργία μονάδων ημερήσιας φροντίδας, εναρμόνιση των εφημεριών τους με αυτές του νοσοκομείου που τα στεγάζει και σύνδεσή τους με τα υπάρχοντα δίκτυα φροντίδας.

Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Περίθαλψη

  1. Σύνταξη Υγειονομικού Χάρτη της χώρας και πλήρης καταγραφή των υπαρχουσών δομών και αναγκών, με στόχο την αντιμετώπιση της ανισότιμης κατανομής των υγειονομικών μονάδων μεταξύ κέντρου και περιφέρειας.
  2. Άμεση πλήρωση όλων των κενών οργανικών θέσεων των νοσοκομείων και των προνοιακών ιδρυμάτων της χώρας.
  3. Ορθολογική αναμόρφωση και εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων απαρχαιωμένων οργανισμών των νοσοκομείων ύστερα από μελέτες, με σκοπό την επαρκή στελέχωση των υπαρχόντων τμημάτων και τη δημιουργία νέων τμημάτων, ιδιαίτερα στους τομείς της υψηλής τεχνολογίας.
  4. Δημιουργία αυτοτελών Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) στα νοσοκομεία δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας περίθαλψης.
  5. Στελέχωση και αύξηση του αριθμού των κλινών των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).
  6. Ουσιαστική ενσωμάτωση των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων στην τριτοβάθμια περίθαλψη του ΕΣΥ.
  7. Αναδιοργάνωση του μοντέλου διοίκησης σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο, με στόχο την αξιοκρατική αξιολόγηση και αξιοποίηση όλων των στελεχών, τη διαφάνεια και την αποτελεσματικότητα.
  8. Θεσμική κατοχύρωση της συμμετοχής των εργαζομένων στη διοίκηση των νοσοκομείων, δημιουργία αποκεντρωμένου μοντέλου διοίκησης και διασφάλιση της αυτοδιοίκησης των μονάδων υγείας.
  9. Κατάργηση του ν. 3580/2007, με τον οποίο προωθείται η υπερσυγκέντρωση όλων των αρμοδιοτήτων σχετικά με τις προμήθειες των δημόσιων νοσοκομείων στα κεντρικά όργανα του υπουργείου Υγείας, με αποτέλεσμα υπέρμετρες καθυστερήσεις ή ακόμη και πλήρη αδυναμία των μονάδων υγείας να προμηθευτούν τα αναγκαία γι’ αυτές φάρμακα, μηχανήματα και υλικά.

10.  Δημιουργία αποκεντρωμένου περιφερειακού συστήματος παροχής υπηρεσιών υγείας, που να διασφαλίζει την πρόσβαση των κατοίκων όλης της χώρας σε υψηλού επιπέδου, δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες υγείας.

11.  Εξοπλισμός των εργαστηρίων και όλων των νοσοκομείων της χώρας με σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό, καθώς και με δομές και υπηρεσίες πληροφορικής.

12.  Αναβάθμιση της ξενοδοχειακής υποδομής των νοσοκομείων και ενίσχυση της νοσηλευτικής και γραμματειακής υποστήριξης.

13.  Ολοήμερη λειτουργία του νοσοκομείου, χωρίς επιβάρυνση των ασθενών, και κατάργηση του σημερινού πλαισίου λειτουργίας των ιδιωτικών απογευματινών ιατρείων.

14.  Δημιουργία επιτροπών για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ασθενών.

15.  Διασφάλιση της ελεύθερης πρόσβασης στο δημόσιο σύστημα υγείας όλων όσοι ζουν και εργάζονται στη χώρα. Κατάργηση του νόμου για το ασφαλιστικό, με τον οποίο διπλασιάζεται ο αριθμός των ελάχιστων απαιτούμενων ημερών ασφάλισης για παροχή υγειονομικής περίθαλψης στους ασφαλισμένους.

Όλα τα πιο πάνω, έρχονται σε σύγκρουση με τις κατευθυντήριες οδηγίες της Συνθήκης της Λισσαβόνας, που ουσιαστικά οδηγεί στην συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους ευνοώντας την ανάπτυξη «των δυνάμεων της αγοράς». Στις ΗΠΑ αυτή η πολιτική κατέρρευσε με τον πλέον θεαματικό τρόπο. Στην Ευρώπη είναι στο χέρι μας να την βάλουμε στο κάδο απορριμάτων (όχι για ανακύκλωση), με την ανάπτυξη και κινημάτων που θα στοχεύουν στην εξυπηρέτηση των αναγκών των πολλών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: